Bulkcarrier m.s. "Senorita", 1964, bodemschade.

Foto boven: De bulkcarrier "Senorita" met bodemschade in het nachtelijke donker in dok 9.

Terug naar Overzicht

Alles heeft een ander gezicht in de nacht. Ook ons bedrijf is in de nacht een andere, een beetje vreemde wereld. Het vreemdste in die nacht waarin we daar wat hebben rondgekeken was die vogel in de heel vroege ochtend.
Het was ergens tussen drie uur en half vier. Onder in dok 9, waarin het grote, donkere lichaam van de Senorita rustte, heerste nog de nacht. Een eind van ons vandaan, bij wat lampen, waren vijf mannen doende de lasnaad van een oude bodemplaat schuin te hakken. Toen het even stil werd begon heel in de hoogte op de zijkast van het dok een vogel te zingen. Je kon hem vaag zien afsteken tegen de hemel, die net een klein beetje begon op te lichten. De vogel vond het blijkbaar ook vreemd daar en op dat uur te zingen en hield al gauw verschrikt op om snel terug te keren naar het tuindorp buiten de fabriek, waar hij wel zal hebben thuisgehoord.
Een vreemde wereld, zo'n werf in de nacht. Niet ieders werk brengt mee dat hij weleens deel uitmaakt van een nachtploeg en bovendien is het misschien wel aardig om eens te lezen hoe een "buitenstaander" dat nachtwerk ziet.
Nachtwerk, waarom eigenlijk? Welnu, in een schip zit een heel kapitaal en bovendien gaat het kosten maken (onderhoud, bemanning, enz.) zodra de bouwer het heeft afgeleverd. Wanneer het schip dan nog uit de vaart genomen wordt voor een reparatie, is het begrijpelijk dat deze kosten nog veel sterker stijgen. Dat is dus een zeer onvoordelige zaak voor de reder, die daarom een zo kort mogelijke reparatietijd bedingt.

Omschrijving:
De reparatie aan de "Senorita" heeft ongeveer een maand geduurd, mèt nachtwerk. Het is gemakkelijk voor te stellen wat een schadepost het voor de reder zou zijn geweest als die reparatie nog langer geduurd zou hebben, wanneer er alleen maar vijf dagen per week overdag aan zou zijn gewerkt. De reparatie op zichzelf is al een flinke schadepost.
De "Senorita", een vrachtschip voor gestorte lading met een laadvermogen van 26.500 ton, die nog niet zo lang geleden van de helling gleed, kreeg een omvangrijke bodemschade toen het op een graanreis van de Verenigde Staten naar Rusland bij Leningrad aan de grond liep. Nagenoeg van voor tot achter moest de kielgang worden vernieuwd. Het bij stukjes en beetjes wegsnijden van de oude kielgang was een omvangrijk karwei evenals het aanbrengen van de nieuwe platen, waarbij kielblokken weggenomen moesten worden en wederom geplaatst.

De aard van een dergelijke reparatie brengt mee dat er soms onder wat lastige omstandigheden moet worden gewerkt. De ruimte tussen de bodem van het dok en het vlak van het schip is niet hoog genoeg om rechtop te kunnen gaan en staan, zodat de mensen die vanaf de buitenkant werken zich veel in gebukte houding moeten bewegen. Bij het werken aan de binnenkant in kleine compartimenten, tussen schotten en spanten, onder de laadruimen en de machinekamer heeft men naar onze mening nu ook niet al te veel ruimte. Daar binnenin maakt het echter niet zo erg veel uit of je er bij dag of bij nacht werkt, althans wat de lichtomstandigheden betreft. Kunstlicht is daar in ieder geval nodig.
In het algemeen gesproken maakt het voor de betrokkenen natuurlijk wel verschil of zij werken op de dag of in de nacht. 's Avonds en 's nachts is vrijwel iedereen nu eenmaal bij voorkeur thuis, maar voor de één wegen de bezwaren tegen de nachtdienst wat sterker dan voor de ander. Lasser Geerts, afkomstig uit Hellevoetsluis, die in zijn nachtdienst om half zeven 's avonds zijn vrouw en kind van zeven maanden gedag zegt om 's ochtends tegen zes uur thuis te komen, vindt "Als je nachtdienst hebt kun je nog eens overdag wat doen voor jezelf". De buitenlanders die wij op het nachtkarwei ontmoetten hadden de minste bezwaren. Hun thuis is ver weg en de loontoeslag op de nachtdienst is voor hen extra aantrekkelijk. Een vader en een zoon uit Spanje spaarden op deze manier in een paar jaar het geld voor een eigen woning in het vaderland bijeen.
Voor de bazen geven de buitenlanders in de nachtploegen extra moeilijkheden, omdat de situatie in het donker weinig overzichtelijk is en men voor het geven van aanwijzingen dikwijls op gebarentaal is aangewezen. Dit betekent dat de buitenlanders, voornamelijk zij die nog maar korte tijd bij ons in dienst zijn, in de nacht naar hun karwei moeten worden gebracht om ter plaatse instructie te krijgen.
Schrijver dezes heeft aan den lijve ondervonden hoe vermoeiend dat is: omhoog naar het dek van het schip, dan door een mangat langs een steil laddertje weer vijftien meter omlaag, weer naar boven, naar beneden, ergens tussendoor en ga zo maar verder. En maar doen alsof het dagwerk voor hem was. Daarom stond hij, als hij met zijn begeleider weer eens aan dek waren, zo graag even stil om van de nacht te genieten. Een mooie nacht overigens, waarin een grote gele maan zich in de rivier spiegelde met aan de overkant van het water een zwijgende stad, waarvan het silhouet donker afstak tegen de heldere nachthemel.
Voor ons was het een beetje vreemd, net als voor die vogel die tegen het ochtendgloren even op het dok neerstreek en een paar strofen zong. En net als die vogel hebben we toen maar snel de vertrouwde omgeving van ons eigen thuis opgezocht.
(Uit: Een ander gezicht van de werf.)

Artikelen:
- Een ander gezicht van de werf, bedrijfsblad "Nieuws van de RDM", juli 1964, blz. 6-7: PB-1964-07.pdf.

Meer foto's:
- Foto 1: De bulkcarrier "Senorita" met bodemschade in het nachtelijke donker in dok 9, origineel van de Foto boven.
- Foto 2: Lassers en branders, in het nachtelijke donker onder het schip in het dok aan het werk.

Bronnen:
- Artikelen hierboven.

Terug naar Overzicht